Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2017-12-18 16:34:46

II Niedziela Adwentu 10 grudnia
Iz 40, 1-5.9-11; Ps 85; 2 P 3, 8-14; Mk 1, 1-8

Poniedziałek, 11 grudnia
Iz 35, 1-10; Ps 85; Łk 5, 17-26
Wtorek, 12 grudnia
Iz 40, 1-11; Ps 96; Mt 18, 12-14
Środa, 13 grudnia
Iz 40, 25-31; Ps 103; Mt 11, 28-30
Czwartek, 14 grudnia
Iz 41, 13-20; Ps 145; Mt 11, 11-15
Piątek, 15 grudnia
Iz 48, 17-19; Ps 1; Mt 11, 16-19
Sobota, 16 grudnia
Syr 48, 1-4.9-11; Ps 80; Mt 17, 10-13

Z Księgi proroka Izajasza
«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» - mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy».
Głos się rozlega: «drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały».Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie on swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Z Księgi Psalmów
Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi:
oto ogłasza pokój ludowi
i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy Mu cześć oddają,
i chwała zamieszka w naszej ziemi.
Łaska i wierność spotkają się z sobą,
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Pan sam szczęściem obdarzy,
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim,
a śladami Jego kroków zbawienie.

Z Drugiego Listu Świętego Piotra Apostoła
Niech dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy - jak niektórzy są przekonani, że Pan zwleka - ale on jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich chce doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo z szumem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną odnalezione.
Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności,
gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo, płonąc, pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość.
Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby on was znalazł bez plamy i skazy - w pokoju.

 

Z Ewangelii wg św. Marka

Prostujcie ścieżki dla Pana
Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jak jest napisane u proroka Izajasza: «oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki», wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy.
Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. i tak głosił: «idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą,
on zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym».

 

Komentarz do Ewangelii

Droga prawdy i skruchy
Zanim zastanowimy się nad Słowem tej niedzieli, warto przypomnieć sobie, że Marek jako pierwszy skomponował formułę Ewangelii łącząc w charakterystyczny schemat czyny i mowy Jezusa, zwane do tej pory „pamiętnikami Apostołów”. Trzeba też wiedzieć, że treść i układ wydarzeń związanych z osobą Jezusa z Nazaretu, który jest Chrystusem i Synem Bożym (Mk 1,1), pozwalał na czytanie (a raczej obwieszczanie z przejęciem) całej Ewangelii podczas katechez przygotowujących do przyjęcia sakramentu chrztu. Wyobraźmy sobie przez chwilę grupę ludzi zainteresowanych postacią Jezusa, którzy słuchają przez całą noc tekstu zredagowanego przez św. Marka i, widząc wschód słońca i początek nowego dnia, przeżywają poranek wielkanocny. To niezwykle istotne zdać sobie sprawę z okoliczności, w jakich katechumeni przyjmowali słowo o Chrystusie, bo dzięki temu możemy inaczej widzieć i słyszeć wstęp do proklamacji Dobrej Nowiny o zbawieniu.
Wszystko zaczyna się echem odległych proroctw zawartych w Księdze Izajasza, które Jan Chrzciciel przypomina na pustyni. Wezwanie do nawrócenia obejmuje wszystkich, zarówno pobożnych Żydów, jak i pogan, i nie ogranicza się tylko do Jom Kippur (dnia przebłagania albo dnia przykrycia grzechów) lub nakazanych dni postu i skruchy serca, ale jest obecne w każdej chwili i miejscu. Co więcej nie poprzestaje na rytualnym obmyciu w domach i publicznej modlitwie na placu świątynnym, lecz przyjmuje formę niekończących się pielgrzymek w dolinie Jordanu. Dlatego właśnie nie możemy nie zauważyć faktu rozciągnięcia doświadczenia Bożego miłosierdzia poza „ustawowe” dni skruchy i pokuty. Na pewno warto od razu pomyśleć o osobistym wyznaniu i przykryciu grzechów w spowiedzi bez odwlekania jej na ostatnie chwile przed „Pasterką”…
Nie jest również przypadkiem, że w pierwszym czytaniu dzisiejszej liturgii słyszymy wołanie o wyrównaniu życia, które jest drogą, na której mamy spotkać Boga. Jego przyjście może dźwignąć z każdej doliny ciemności, rozgoryczenia, rozpaczy i beznadziei… Jego obecność jest szansą na odkrycie wartości pokory i odcięcia się od wyniosłości, pychy i chęci poniżania innych… Dla ludzi przyzwyczajonych do życia według reguł świata to nie było słowo proste i łatwe do przyjęcia. Możliwe, że nie jest ono przyjemne w odbiorze również dla nas. Dlatego potrzebne jest zranienie uszu i serca, żebyśmy mieli szansę w adwentowych ciemnościach zobaczyć Słowo, które jest światłem świata (por. J 1, 3–5).
I jeszcze jeden wątek - Ewangelista zanotował, że słowa Jana Chrzciciela poruszały serca wszystkich pragnących nawrócenia, którzy przychodzili nad Jordan, zdejmowali sandały (obowiązek w Dniu Przebłagania) i zanurzali się przyjmując chrzest nawrócenia. Ludzie byli zafascynowani żarliwością Jana i bezwzględnością w ogłaszaniu prawdy - z wyjątkiem tych, którzy prawdę Bożego Słowa chcieli wykorzystać po swojemu. Dlatego prośmy dziś Ducha Świętego, by w kolejnych adwentowych dniach prowadził nas drogą prawdy i skruchy wprost w pełną radości noc Bożego Narodzenia.

ks. Grzegorz Mączka

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Ziarno Słowa

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 8521

Opiekun nr 9(522) od 22 kwietnia 2018

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in Co sprawia, że młodzi ludzie rozpoznają głos powołania i decydują się wkroczyć na drogę kapłaństwa?

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej