Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2017-11-22 12:55:07

Patron Kościoła, który żyje dzięki Eucharystii

W dalszym ciągu pochylamy się nad wystąpieniem ks. profesora Dariusza Kwiatkowskiego podczas Międzynarodowego Kongresu Józefologicznego we Francji i wsłuchujemy się w argumenty, które pozwalają nazwać Patriarchę z Nazaretu „człowiekiem Eucharystii”.
W ostatniej części swojego przedłożenia ks. prof. Dariusz Kwiatkowski odwołuje się do konkretnych dokumentów Kościoła, które podnoszą znaczenie św. Józefa w liturgii. Zaczęły się one pojawiać począwszy od XIX wieku, my jednak w tym opracowaniu omówimy ostatnie trzy.

List apostolski „O odnowieniu nabożeństwa do św. Józefa - Patrona Kościoła”
W dokumencie tym ogłoszonym w uroczystość św. Józefa, 19 marca 1961 roku, Jan XXII zawierzył św. Józefowi prace i owoce zwołanego przez siebie soboru powszechnego: „Niech więc Święty Józef będzie wzywany i czczony jako Opiekun Soboru Powszechnego Watykańskiego II”. Ks. Kwiatkowski wyjaśniając, co skłoniło papieża do podjęcia takiej decyzji podkreśla, że tak wielkie dzieło, jakim miał być Sobór Watykański II, potrzebowało nadprzyrodzonej łaski, modlitwy oraz wstawiennictwa Kościoła niebiańskiego i cytuje Ojca Świętego: „I oto wychodzi nam naprzeciw, jawiąc się z nową tegoroczną wiosną na marginesie świętej liturgii wielkanocnej, łagodna i ukochana postać św. Józefa, dostojnego Oblubieńca Maryi, tak droga dla życia wewnętrznego dusz bardziej wrażliwych na powaby ascetyki chrześcijańskiej i na żywe wzory pobożności, odznaczające się umiarem i skromnością, tym bardziej jednak pociągające i miłe”. Św. Józef stał u początków ziemskiego życia Jezusa i staje u początków soboru, który miał służyć dobru całego Kościoła, wszystkim jego stanom, bo „nikt ze Świętych lepiej tego nie dokona, niż św. Józef, dostojna Głowa Rodziny Nazaretańskiej i Opiekun Kościoła Świętego”.
Nasz Prelegent twierdzi, że ogłoszenie listu miało też na celu odnowienie zapału i gorliwości wiernych w modlitwach i wszelkich inicjatywach podejmowanych w związku ze zwołaniem Soboru Watykańskiego II, zwłaszcza z jego mozolnymi i pracochłonnymi początkami. Cechy osobowościowe, cnoty św. Józefa predestynowały go do tego patronatu. 

 Imię św. Józefa w Kanonie
Kolejny ważny akt również jest związany z osobą papieża Jana XXIII, który nakazał włączyć imię św. Józefa do Kanonu Rzymskiego. Decyzję papieża ogłosił kardynał Amleto G. Cicognani, przewodniczący Sekretariatu Soboru do Spraw Nadzwyczajnych, na sesji 13 listopada 1962 roku podczas 18. Kongregacji Generalnej, w ramach dyskusji o roku liturgicznym i kulcie świętych. Dekret zaczął obowiązywać 8 grudnia 1962 roku, a więc w 92. rocznicę ogłoszenia przez Piusa IX św. Józefa Patronem Kościoła Powszechnego.
Ks. Kwiatkowski stwierdził, że włączenie imienia św. Józefa do Modlitwy eucharystycznej „stanowiło swego rodzaju podsumowanie stuletniego ruchu pragnącego szerzyć kult i rozsławiać imię św. Józefa. (..) Warto w tym miejscu wspomnieć, że już od roku 1815 Stolica Apostolska otrzymywała prośby od setek biskupów, księży i osób świeckich, ażeby przyznać św. Józefowi bardziej znaczące miejsce w liturgii Kościoła”. Jednym z ważniejszych momentów tego procesu było liczące 75 stron memorandum przygotowane w 1961 roku przez Ośrodek Badań i Dokumentacji przy Oratorium św. Józefa w Montrealu w jedności z józefologami z Valladolid w Hiszpanii i Viterbo we Włoszech, w którym przedstawiano historyczne, liturgiczne i doktrynalne racje przemawiające za włączeniem imienia św. Józefa do Kanonu Rzymskiego. W oparciu o memorandum powstały konkretne petycje skierowane przez biskupów i kardynałów do Stolicy Apostolskiej, na które pozytywnie odpowiedział Jan XXIII dekretem Novis hisce temporiobus. Nasz Prelegent mówi o potrójnym źródle motywacji dla umieszczenia św. Józefa w Kanonie: z godności św. Józefa jako ojca Jezusa, jako małżonka Maryi i jako Patrona Kościoła Powszechnego. Dekret Jana XXIII był przełomowym momentem dla teologii katolickiej albowiem wskazał na św. Józefa jako ważnego protagonistę w dziele zbawienia i odkupienia człowieka. Jak podkreśla ks. Kwiatkowski Ojciec Święty Jan XXIII użył w tej sytuacji pełni swojego autorytetu, gdyż nie pytał o opinię Ojców Soboru.

Św. Józef w pozostałych Modlitwach eucharystycznych
I dochodzimy do ostatniego w porządku chronologicznym dokumentu, który został ogłoszony na wniosek papieża Franciszka 1 maja 2013 roku, w liturgiczne wspomnienie św. Józefa, Rzemieślnika. Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała dekret zarządzający włączenie imienia Świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny do Modlitw eucharystycznych II, III i IV. W II Modlitwie eucharystycznej formuła brzmi następująco: „z Najświętszą Bogurodzicą Dziewicą Maryją, ze Świętym Józefem, jej Oblubieńcem, ze Świętymi Apostołami”. Podobna formuła występuję w III i IV Modlitwie eucharystycznej. Ks. Kwiatkowski zwraca uwagę, że w oryginalnej, łacińskiej wersji dekretu św. Józef jest nazwany eius Sponso, czyli „Jej Małżonek” i sugeruje, że to bardziej precyzyjny sposób określenia relacji Józefa do Maryi niż Oblubieniec.
Zdaniem naszego Prelegenta dokument ten ma bardzo duże znaczenie teologiczne, prawne i liturgiczne. Ks. Kwiatkowski podkreśla, „że Modlitwa eucharystyczna stanowi ośrodek i szczyt każdej Eucharystii. W związku z tym urzędowe umieszczenie w niej na stałe imienia jest szczególną formą kultu, jakim Kościół chce obdarzyć św. Józefa. W Modlitwie eucharystycznej Kościół wyznaje wiarę w Jezusa Chrystusa, który jest obecny w swoim Ciele i swojej Krwi, pod postaciami chleba i wina. Na mocy dekretu Kościół w tę wiarę włącza teraz również św. Józefa, Opiekuna Zbawiciela. Modlitwę eucharystyczną należy uznać jako „miejsce teologii”, czyli locus theologicus. Oznacza to, że w niej wyraża się wiara i nauka Kościoła. Należy zauważyć, że włączenie św. Józefa do najważniejszej modlitwy Kościoła, stanowi swego rodzaju wypowiedź teologiczną o św. Józefie: kim on jest, i jaka jest jego misja w dziele zbawienia”.
Dekret ukazuje, że Kościół dostrzegł właściwe miejsce dla św. Józefa we Mszy św. Ale to sam Bóg wybrał Maryję i Józefa i połączył ich więzią małżeństwa w perspektywie zadań, jakie mieli pełnić wobec Jezusa Zbawiciela świata i to małżeństwo jest mocno akcentowane w dokumencie. Jakkolwiek włączenie imienia św. Józefa najpierw do Kanonu, a teraz do innych Modlitw Eucharystycznych to w perspektywie 2000 lat istnienia Kościoła stosunkowo świeża sprawa, to jednak w dekrecie można zauważyć nieprzerwaną tradycję Kościoła dotyczącą kultu św. Józefa. Na przestrzeni wieków Patriarcha z Nazaretu cieszył się nieustannym kultem ludu Bożego i wspomagał swoją opieką mistyczne ciało Jezusa, czyli Kościół,, którego stał się patronem. Dokument przypomniał także osoby poprzednich papieży, wielkich czcicieli św. Józefa oraz dzieła jemu powierzone.
Ks. Kwiatkowski podkreśla jeszcze znaczenie tej decyzji dla chrześcijańskich rodzin cytując wypowiedź biskupa Stanisława Napierały: „W kontekście współczesności, obfitującej we wszelkiego rodzaju ataki na małżeństwo i rodzinę, by wynaturzyć samo ich pojęcie i ostatecznie je zniszczyć, dekret kieruje uwagę na św. Józefa, na jego małżeństwo z Maryją i na jego Rodzinę, opartą na tym małżeństwie. Św. Józef wraz z Maryją potwierdzają swoim małżeństwem zamysł Boga. Potwierdzają wartość i znaczenie każdego małżeństwa jako instytucji pochodzącej od Boga Stwórcy i przez Boga uświęconej”.
W podsumowaniu swego referatu Ksiądz Profesor odnotowuje z satysfakcją, że publikacja wspomnianych dokumentów oznacza ostateczny koniec długiego usuwania w cień i zapomnienia św. Józefa. „Trzeba bardzo mocno podkreślić, - pisze ks. Dariusz - że z licznego grona Apostołów i męczenników tylko imię Józefa znalazło się w Kanonie zaraz po wspomnieniu Najświętszej Maryi Panny. Oznacza to, że Kościół wreszcie dostrzegł w oficjalny sposób wyjątkowe miejsce Patriarchy z Nazaretu w dziejach zbawienia i historii Kościoła. Św. Józef w godności i świętości znalazł się tuż po Maryi i niejako został wyłączony z grona innych świętych z racji jego wyjątkowego powiązania z Jezusem i Maryją”.
I dlatego, choć nigdy nie uczestniczył na sposób sakramentalny w Eucharystii, św Józef umieszczony w centrum Modlitw eucharystycznych obok Maryi, ma prawo być nazwany „mężem Eucharystii”.

opracował ks. Andrzej Antoni Klimek

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Święty Józef

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 15

Opiekun nr 15(528) od 15 lipca 2018

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in
relacje z wczasorekolekcji w Odolanowie

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej