Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2016-02-15 12:50:56

Bogactwo Kościoła

Skończył się Rok Życia Konsekrowanego, dzięki któremu Czytelnicy poznali bliżej zgromadzenia posługujące w naszej diecezji (jest ich 36, choć niektóre mają placówki w kilku miejscach). Prezentując w dużym skrócie trzy ostatnie przypominamy słowo Boże o tym, że „ostatni będą pierwszymi”.

sw. jadwigiSiostry Misjonarki Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej
- Idźcie i miłością swoją rozpalajcie świat. Spalajcie się dla sprawy Chrystusa - powiedział o. Ignacy Posadzy, założyciel zgromadzenia, które posługuje także w naszej diecezji - w Ostrowie Wielkopolskim.
Zrodziło się ono z inspiracji kard. Augusta Hlonda, założyciela Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Pierwsze wzmianki o potrzebie żeńskiego zgromadzenia pochodzą już z 1936 roku. W 1947 roku Prymas Polski przekazał o. Ignacemu Posadzemu - generałowi Towarzystwa Chrystusowego - list ks. Ziei, polecający Łucję Górską do współpracy. Cztery lata później o. Ignacy przypomniał o inicjatywie Prymasa, ale sytuacja polityczna była szczególnie trudna. W 1957 roku o. Posadzy zachęcony przez abpa Baraniaka przystąpił do tworzenia dzieła. Rok później zaczął gromadzić kandydatki do nowego zgromadzenia. Umieścił je u salezjanek w Rokitnie, gdzie uczestniczyly w kursie katechetycznym. Sam sprawował duchową opiekę nad kandydatkami, odwiedzał je i głosił konferencje o potrzebach duchowych Polonii oraz o wartości powołania zakonnego. Równocześnie kontaktował się z Przełożoną Generalną felicjanek, „ponieważ to zgromadzenie ma piękne osiągnięcia w działalności apostolskiej wśród Polonii”. Zarząd Generalny felicjanek wyraził zgodę na afiliację nowego instytutu do swojego zgromadzenia w charakterze odrębnej prowincji pod nazwą: Sióstr Felicjanek - Misjonarek. Ta koncepcja została zaaprobowana przez ks. abp. Antoniego Baraniaka, ordynariusza poznańskiego i kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski. W lipcu 1959 roku ojciec Ignacy przyjął do postulatu 17 aspirantek. Pierwszym domem sióstr zostaje dworek w Morasku, przekazany nowemu zgromadzeniu przez Towarzystwo Chrystusowe. 21 listopada 1959 roku Kościół zatwierdził zgromadzenie na prawie diecezjalnym. Zaczęły napływać dziewczęta chętne poświęcić się służbie dla naszych rodaków - emigrantów. O. Posadzy zapalał je duchem misyjnym oraz gorliwością w służbie Bogu i Polonii. W lipcu 1978 roku pierwsze Misjonarki Chrystusa Króla opuściły Ojczyznę, by udać się do braci emigrantów w dalekiej Kalifornii. W następnych latach nastąpiły dalsze wyjazdy sióstr na kolejne placówki. Obecnie pracują one na 33 placówkach zagranicznych: w Wielkiej Brytanii, Australii, Białorusi, Brazylii, Kanadzie, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, na Węgrzech, we Włoszech, w Belgii oraz w Grecji. Dekret przyznający zgromadzeniu prawa papieskie został podpisany przez Jana Pawła II w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata - 24 listopada 1996 roku.
Do dziś siostry realizują polecenie Założyciela, który wołał za kard. Augustem Hlondem, że „na obczyźnie giną polskie dusze!” i niosą Chrystusa i Jego słowo Polakom w najdalszych nawet zakątkach świata.

Dom Generalny: ul. Sióstr
Misjonarek 10, 61-680 Poznań,
misjonarki@mchr.pl,
61 825-48-26, www.mchr.pl


misjinarkiSiostry św. Jadwigi od Niepokalanej Bogarodzicy Dziewicy Maryi
Siostry jadwiżanki noszą czarny habit, błękitny welon z białą wypustką oraz medalik na czarnej tasiemce z wizerunkiem św. Jadwigi na przedniej i Niepokalanej Maryi na drugiej stronie. W Wieruszowie cztery siostry św. Jadwigi prowadzą przedszkole przybliżając dzieci do Boga.
Jednym z pierwszych stowarzyszeń, które powstały we Wrocławiu w XIX wieku było utworzone przy kościele NMP na Piasku, Stowarzyszenie św. Jadwigi (oficjalnie Związek Kobiet i Dziewcząt im. św. Jadwigi). Kierownictwo nad nim objął ks. Robert Spiske, zafascynowany św. Jadwigą Śląską, której oddanie potrzebującym pragnął naśladować. Do stowarzyszenia należało około 3000 osób. Wśród nich były liczne osoby dobrze wykształcone. Stowarzyszenie na początku zostało źle przyjęte, a ludzie nazywali je nawet „stowarzyszeniem gałganiarzy”. Dopiero w 1855 roku dzięki aprobacie bpa Förstera zyskało aprobatę społeczeństwa. Stowarzyszenie Sióstr św. Jadwigi miało trzy cele: udzielanie schronienia i wychowanie bezdomnych i opuszczonych dzieci; opieka nad młodzieżą ubogą i zaniedbaną, aby uchronić ją przed złem; opieka nad chorymi, starcami i opuszczonymi w domach stowarzyszenia i poza nimi.
W grudniu 1857 roku otwarto we Wrocławiu Dom Ratunkowy św. Jadwigi, dzieło miłości chrześcijańskiej dla najuboższych i opuszczonych, dla którego ks. Spiske opracował statut. W pierwszym roku działalności dom przyjął 27 chłopców i 48 dziewcząt. 14 czerwca 1859 roku cztery członkinie Stowarzyszenia złożyły śluby zakonne. Tak powstało Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi zatwierdzone później przez papieża Piusa IX. Duchem miłości i dobroci siostry otaczały najbardziej potrzebujących: dzieci i młodzież. Wiadomość o powstaniu zgromadzenia rozniosła się. Wielu proboszczów prosiło księdza Spiskego o siostry do pracy charytatywnej. Zaczęły powstawać kolejne placówki.
W latach 1875-1879 w czasie kulturkampfu prawie wszystkie placówki zgromadzenia zostały zlikwidowane przez rząd pruski. Założyciel przeniósł zgromadzenie na ziemię czeską do Niezamyślic w diecezji ołomunieckiej. W roku 1889 część sióstr wróciła do Wrocławia i odzyskała utracone placówki. Ks. Robert Spiske zmarł w 1888 roku, ale jego dzieło, mimo różnych wydarzeń historycznych, trwało. Siostry czeskiego pochodzenia zostały w Niezamyślicach, gdzie utworzono w 1921 roku prowincję czeską. Niedługo później powstały kolejne prowincje (duńska, austriacka i niemiecka), a w 1924 roku katowicka w Polsce. Po zakończeniu II wojny światowej dużym nakładem sił i ofiar wznowiono pracę w odzyskanych placówkach. Mimo trudności i likwidowania placówek w czasach Polski Ludowej obecnie katowicka prowincja liczy 160 sióstr pracujących w 20 domach zakonnych. Należy do nich także dom sióstry w Wieruszowie, jedyna placówka sióstr św. Jadwigi od Niepokalanej Bogarodzicy Dziewicy Maryi w naszej diecezji.

Prowincja Katowicka: ul. Leopolda 1-3, 40-210 Katowice,
klasztor: 32 258 07 00,
e-mail: siostry@jadwizanki.com, www.jadwizanki.com

 

siostry opatrznosciSiostry Opatrzności Bożej

Duchowość tego zgromadzenia wypływa z jego charyzmatu miłości miłosiernej, który otrzymała założycielka - sługa Boża siostra Antonina. Rysami charakterystycznymi założonej przez nią wspólnoty jest bezgraniczna ufność Bogu i przekonanie o nieustannej trosce Boga o każdego człowieka. Swój charyzmat siostry rozwijają również w naszej diecezji pomagając w parafii i prowadząc przedszkole w Twardogórze. Jest ich sześć.
Marcjanna Mirska w 1840 roku wstąpiła do szarytek we Lwowie, ale ze względu na chorobę nóg, musiała opuścić to zgromadzenie i podjęła pracę w Stowarzyszeniu Pań Dobroczynności
św. Wincentego a’Paulo. Zjawiskiem często występującym wtedy we Lwowie i innych większych miastach była prostytucja. Dotychczas nie było instytucji o charakterze resocjalizacyjnym dla dziewcząt i kobiet z ulicy. Za namową metropolity lwowskiego abpa Łukasza Baranieckiego i przedstawicielki stowarzyszenia Jadwigi Sapieżyny, Marcjanna Mirska wyjechała do Francji, by w działającym tam zakładzie wychowawczo-poprawczym prowadzonym przez siostry miłosierdzia w Laval, zdobyć doświadczenie i przeszczepić je na teren Polski. Po kilkumiesięcznym pobycie odbyła tam nowicjat i przybrała imię s. Antonina. Następnie wróciła do Lwowa i podjęła pracę w istniejącym od 1854 roku zakładzie, nazwanym później Zakładem św. Teresy. 8 grudnia 1857 roku w archikatedrze lwowskiej złożyła śluby pierwsze i wieczyste. Tego samego dnia do nowicjatu zostały przyjęte dwie inne kandydatki - tak powstało nowe Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej. Przełożoną generalną została matka Antonina. Jej głównym dążeniem stało się zapewnienie bytu rozrastającemu się zgromadzeniu i coraz większej liczbie dziewcząt. 17 lipca 1867 roku Pius IX uznał i zatwierdził zgromadzenie. Przyjęło ono duchowość św. Ignacego Loyoli, a jego zawołanie: „Wszystko na większą chwałę Bożą” wciąż prowadzi siostry. Z czasem powstawały nowe placówki, w których Matka i siostry podejmowały trudną i żmudną niekiedy pracę reedukacji. Program pracy wychowawczej był mocno osadzony na wychowaniu religijnym. Codzienna modlitwa, praktyka sakramentów były otwarciem się na nowe życie, które daje Bóg. Hasłem życia Matki Mirskiej były słowa: „Nic ponad miłość Chrystusa”.
Źródłem duchowości zgromadzenia jest ewangeliczne przykazanie miłości Boga i bliźniego, objawione w Jezusie. Miłość ta przejawia się w szerzeniu chwały Bożej i trosce o zbawienie dusz. Siostom Opatrzności Bożej szczególnie bliskie są słowa Ewangelii: „Starajcie się najpierw o królestwo Boga i Jego sprawiedliwość, a wszystko inne będzie wam dodane” (Mt 6, 33). Siostry wytrwale zabiegają o uświęcenie innych, zwłaszcza dziewcząt upadłych moralnie i dzieci osieroconych.

Referat powołań: s. Tobiasza Stołyhwo, ul. Okrężna 33, 05-827 Grodzisk Mazowiecki,
tel. 22 755 26 88, kom. 731 057 013,
e-mail:siostratobiasza@wp.pl, www.providentia.pl


Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Rok Życia Konsekrowanego

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola

Opiekun nr 17(504) od 13 sierpnia 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in. reportaż z pierwszych dni pieszej pielgrzymki na Jasną Górę, o reanimacji tradycji robienia bukietów na uroczystość Matki Bożej Zielnej oraz pomaganiu dzięki podróżowaniu rowerem.

Zamów prenumeratę

 

kwartlanik

Kwartalnik "Opiekuna" -
Okno Wiary 2(10) 2017

w którym pragniemy rozmawiać z naszymi Czytelnikami o wierze, Kościele, rodzinie i historii.
W najnowszym numerze o św. Józefie

ARCHIWUM KWARTALNIKA

banner
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej