Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2017-02-22 11:06:02

Poród na drzewieporod

O modlitwach w plemiennych językach między skurczami, porodzie w buszu i mrożących krew w żyłach metodach afrykańskich pielęgniarek w rozmowie z położną Eweliną Walkowiak.

Czym są dla Ciebie peryferia świata? Odnalazłaś je w Afryce?
Eweliną Walkowiak: Peryferia świata to dla mnie miejsce, do którego większość ludzi nie dociera z powodu trudów podróży. Docierają tylko ci, którzy muszą bądź nie mają wyboru. Na miejscu zastać można afrykański busz o poranku albo rozgwieżdżone niebo nocą, odgłosy świerszczy i zapach dzikich roślin. To miejsce, gdzie o podstawowe dobra trzeba walczyć z nadzieją, że wystarczy dla wszystkich. Miejsce, w którym śmierć i narodziny tańczą w jednym rytmie. Jest kilka miejsc, które w Afryce, jaką poznałam, można by określić mianem peryferii. Wciąż mam jednak wrażenie, że jest jeszcze wiele innych, które mogą mnie zadziwić! Myślę, że peryferia świata można odnaleźć również w Polsce. Wystarczy otworzyć oczy, posłuchać ciszy, zamilknąć.

Skąd pomysł, by współpracować z fundacją „Redemptoris Missio”?
Chęć wyjazdu na misje kiełkowała we mnie w czasach gimnazjalnych. Na studiach położniczych na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu dowiedziałam się o fundacji „Redemptoris Missio”. Byłam przekonana, że na misje wyjeżdżają tylko doświadczeni lekarze. Pracowałam więc w centrum wolontariatu, aż pewnego dnia usłyszałam, że w Afryce potrzebna jest położna. Do mojego pierwszego, trzymiesięcznego wyjazdu doszło pod koniec 2013 r. I tak praktycznie rok w rok. Pracowałam w Etiopii, Kenii, Zambii i Tanzanii. Obecnie moje doświadczenie w pracy położnej w Polsce jest dużo mniejsze niż to afrykańskie.

Wyjazd do Afryki to wyprawa na koniec świata. Ona nie ma chyba wiele wspólnego z Europą?
I tak i nie. Turystyka oraz zacieranie granic sprawiają, że jesteśmy coraz bardziej otwarci. To nie chodzi o sam wyjazd, ale chyba o jego charakter. Turysta nigdy nie dotknie danego kraju tak jak dotyka go wolontariusz i na odwrót. Inne cele ma turysta, inne wolontariusz. Wolontariusz, czy chce czy nie, zatapia się w daną kulturę, staje się jej częścią, współtworzy ją. Turysta raczej obserwuje życie z boku. Kultura jest zupełnie inna, jak zapewne na każdym kontynencie. Różnic jest wiele. Ja w Afryce lubię różnorodność. Mnie zachwyca brak wyścigu szczurów i życie tu i teraz.

Jesteś w stanie porównać pracę w Polsce i w Kenii czy Etiopii? Jak wyglądają szpitale w Afryce?
W zależności od miejsca, w którym się pracuje, jest różnie. W większości przypadków na misji ten czas pracy, mimo ram czasowych, jest różny - jak afrykańskie pory roku sucha lub deszczowa. Praca w dużej mierze zależna jest od pogody, dróg i potrzeb pacjentów. W Polsce pracujemy na odpowiednich standardach, których czasem, nie ukrywam, brak w Afryce. Z drugiej strony liczba dokumentów, które musimy uzupełniać w polskich szpitalach, jest zatrważająca! Plus jest taki, że nie muszę myśleć zbytnio o rozwiązaniach logistycznych. Mam wysterylizowane narzędzia i wysokospecjalistyczny sprzęt, czego niestety brak w głębokim buszu. Opieka zdrowotna jest różna w zależności od tego, czy jest to miasto czy busz. Szpitale w stolicach krajów w wielu miejscach mają już wysoki poziom, jednak również w nich brakuje specjalistów. Ja pracowałam w przychodniach, gdzie jedynym wykształconym personelem medycznym były pielęgniarki, które zajmowały się wszystkim. Opatrywały rany, robiły zabiegi chirurgiczne, a nawet same znieczulały pacjentów. Ogromnym zdziwieniem było dla mnie to, jaką praktykę, a przede wszystkim odwagę mają miejscowe pielęgniarki. Większość stosuje tradycyjne metody, które mrożą krew w europejskich żyłach. Standardy są niskie. Pacjenci, szczególnie w szpitalach rządowych, śpią na ziemi albo po kilku w jednym łóżku. W Kenii dużym problemem były częste strajki personelu medycznego. Zamykano bramy, a ciężko chorzy uwieszali się na sztachetach, prosząc o pomoc. Dlatego szpitale misyjne nierzadko są miejscami, do których udaje się większość chorych, wiedząc, że tam na pewno zostaną zbadani.

Przeżywanie porodu przez kobiety w Afryce jest inne niż Polek?
Kobiety, z którymi miałam szansę pracować, zdecydowanie różniły się od polskich kobiet. Przede wszystkim nie proszą o środki przeciwbólowe, przez większość czasu porodu spacerują, uwieszają się na drzewach. Pomiędzy skurczami modlą się w plemiennych językach. Nie potrzebują zbyt wiele instruktażu. Wiedzą, że nie mają innego wyjścia – muszą urodzić. Przychodzą zmobilizowane i pewne siebie. Słuchają własnych ciał.

Jak odbierały twoją pracę? A ojcowie ich dzieci?
Myślę, że dobrze. Początki były trudne, chociażby przez barierę językową i inny kolor skóry. Trzeba było najpierw zapracować sobie na ich zaufanie. Później, kiedy szczęśliwe mamy wracały z dziećmi do domu, pozostałe ciężarne pocztą pantoflową dowiadywały się o naszej działalności na misji. Mężowie zbytnio nie angażują się w poród. Ich obowiązkiem jest bezpieczne dostarczenie rodzącej do ośrodka zdrowia.

Jaki największy szok kulturowy tam przeżyłaś?
Sporym szokiem była dla mnie Msza św. Jej wrzask, rytm, dzikość. Myślę, że to taki szok dla mnie nie do przejścia. Moja duchowość różni się jednak od tej afrykańskiej.

Rozmawiała Magdalena Zarate Rios

Ewelina Walkowiak urodzona w 1991 roku, wielokrotna wolontariuszka i członek zarządu fundacji „Redemptoris Missio”, pracowała jako położna w Etiopii, Kenii, Zambii i Tanzanii. Pomysłodawczyni projektu „Położna w Afryce”.

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Podróże i pielgrzymki

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola

Opiekun nr 11(498) od 21 maja 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in prezentacja pięciu diakonów, którzy za kilka dni przyjmą święcenia oraz rozmowa o historycznym fenomenie objawień w Fatimie.

Zamów prenumeratę

 

Kwartalnik "Opiekuna" -
Okno Wiary 1(9) 2017

w którym pragniemy rozmawiać z naszymi Czytelnikami o wierze, Kościele, rodzinie i historii

ARCHIWUM KWARTALNIKA

banner

Padre gotuje humor26330

Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej