Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2018-02-22 11:56:24

W Galilei i Samarii

krajobraz

Przez większą część publicznej działalności Jezusa Chrystusa Galilea i Samaria były głównymi obszarami Jego nauczania, głoszenia królestwa Bożego i wzywania do nawrócenia. W ciągu trzech lat Zbawiciel kilka razy przybywał do Jerozolimy na Święto, przechodził przez dolinę Jordanu i zapuszczał się z uczniami w okolice Tyru i Sydonu.

Sam Chrystus i większość Apostołów pochodziła właśnie z Galilei. Po zmartwychwstaniu Chrystus spotkał się ze swoimi uczniami właśnie w tej krainie, nad brzegiem Jeziora Tyberiadzkiego i powierzył władzę pasterską św. Piotrowi
(J 21, 1-19). W pierwszych wiekach istnienia Kościoła wielu ludzi nazywało chrześcijan właśnie Galilejczykami. Za czasów Chrystusa w Galilei rządził zależny od Rzymu władca Herod Antypas, który władał także położoną na wschód od Jordanu krainą zwaną Perea.

Wykopaliska w Gergesa i Cezarei
Działalność Zbawiciela i jego Apostołów nie ograniczała się jedynie do bezpośredniego otoczenia Jeziora Genezaret. Po uciszeniu burzy na tym jeziorze Jezus przeprawił się ze swoimi uczniami do leżącego na wschodnim brzegu kraju Gergezeńczyków, gdzie uwolnił opętanego człowieka od obecności zamieszkujących w nim złych duchów (Mk 5, 1; Mt 8, 28; Łk 8,26). Demony weszły w stado pasących się na stromym klifie świń, które zbiegły w dół i potopiły się w jeziorze. Gergesa była niewielką miejscowością położoną na stromym brzegu Jeziora Genezaret. Archeolodzy odkryli tu pozostałości starożytnego nabrzeża dla statków i łodzi rybackich oraz ruiny wioski i ślady rzymskiej drogi.
Przechodząc przez ziemie położone na północ od Galilei, Chrystus i jego uczniowie dotarli do Cezarei Filipowej, znanej też pod nazwą Paneas. To tutaj św. Piotr wyznał w obecności pozostałych Apostołów, że Jezus jest Mesjaszem (Mt 16, 13-20; Mk 8, 27-30, Łk 9, 18-21). Miasto zostało zbudowane przez tetrarchę Filipa, syna Heroda Wielkiego, który umieścił je niedaleko źródeł Jordanu. W pobliżu znajdują się liczne źródła, strumienie i jaskinie. W jednej z tutejszych grot znajdowało się sanktuarium pogańskich bóstw lasów i źródeł. Wykopaliska prowadzone w Cezarei pozwoliły odkryć starożytne dzielnice mieszkalne z domami zdobionymi mozaikami i freskami. Niektóre mieszkania były zaopatrzone w bieżącą wodę dostarczaną glinianymi rurami, oraz w kanalizację. Wodę dostarczał do miasta dwukilometrowy akwedukt. Filip wybudował w mieście marmurową świątynię poświęconą Cezarowi oraz łaźnię. Żydowski władca wybił nawet brązowe monety z wizerunkiem świątyni wzniesionej w Paneas.

Niedaleko Nazaretu
Kolejną ważną miejscowością na szlaku nauczania i cudów Zbawiciela była Kana Galilejska, gdzie Chrystus na weselu uczynił cud przemiany wody w wino (J 2, 1-11). Była to wioska leżąca kilka kilometrów na północ od Nazaretu, przy drodze z Seforis do Damaszku. Archeolodzy znaleźli pozostałości tej wioski: ruiny kamiennych domów, fragmenty naczyń z I w. po Chr. oraz grobowce. Mury domów Kany Galilejskiej są jeszcze dziś dobrze widoczne w terenie.
Tyberiada na zachodnim brzegu Jeziora Galilejskiego jest wymieniana w Nowym Testamencie (J 6, 23; 6, 1; 21, 1) tylko kilka razy przy okazji wędrówek Jezusa Chrystusa i Apostołów po Galilei. Było to duże miasto założone przez króla Heroda Antypasa jako jego nowa siedziba. Król połączył nowo wybudowane miasto z pobliską osadą Hammat i tak powstała jedna miejscowość. Odkryto tu brukowaną ulicę i reszki muru obronnego z wieżami i bramą z I w. po Chr., a także ruiny kilku synagog.

Przy studni w Samarii
Podróżując z Galilei do Judei, Chrystus kilka razy musiał przechodzić przez Samarię. W I w. po Chr. była ona częścią rzymskiej prowincji Judei. Od kilku wieków narastała jednak niechęć, a nawet nienawiść między Żydami a Samarytanami, którzy posiadali własne miejsce kultu na górze Garizim, nieuznawane przez większość wyznawców judaizmu. Konflikt sięgał jeszcze czasów panowania perskiego (V-IV w. przed Chr.), kiedy to Żydzi z Judei i Jerozolimy uznali Samarytan za lud wymieszany z poganami i odprawiający kult Jahwe w miejscu, które nie było do tego przeznaczone. Herod Wielki założył tu miasto Sebaste i osiedlił w nim swoich żołnierzy, z których wielu było Grekami, a więc poganami. Żydzi mieli więc podstawy, by uważać tę krainę za wrogą i niemal pogańską.
Zbawiciel przeciwstawiał się wrogości wobec Samarytan. W jednej ze swoich przypowieści posłużył się nawet przykładem Samarytanina jako wzorem postawy człowieka wobec skrzywdzonego bliźniego (Łk 10, 25-37). Rozmawiał z nimi swobodnie, tak jak z kobietą przy studni Jakuba w Sychar (J 4, 1-42). Studnię, przy której Jezus rozmawiał z Samarytanką, można do dziś oglądać w kościele w zachodniej części współczesnego miasta Nablus. W pobliżu, na zboczach góry Ebal, znajdowała się starożytna wioska Sychar. Odkryto tu grobowce wykute w skale, pochodzące z czasów rzymskich. Na pobliskiej górze Garizim archeolodzy odkryli pozostałości samarytańskiej świątyni zbudowanej na solidnym kamiennym fundamencie i ołtarz ofiarny. Było to sanktuarium, o którym Jezus rozmawiał z kobietą przy studni w Sychar.

Tekst Szymon Modzelewski

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Archeologia i historia

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 12

Opiekun nr 13(526) od 17 czerwca 2018

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in
relacja z 22. Spotkania Młodych na Lednicy

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej