Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2017-11-16 11:07:57

U Matki Bożej

Lubnice

Świątynia w Łubnicach została wzniesiona staraniem ołobockich cysterek, do których należała wieś. Choć wyposażenie kościoła ma barokowy charakter, to jego centrum zdobi późnogotycki tryptyk z rzeźbą przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem umieszczony w ołtarzu głównym.

Wieś Łubnica leży nad rzeką Prosną na pradawnym szlaku bursztynowym prowadzącym z południa na północ. W odległości 24 km od Wielunia na zachód, 18 km od Wieruszowa na południe i 27 km na północ od Kluczborka. Istnienie Łubnic na podstawie badań archeologicznych i wykopalisk z cmentarzyska ciągnącego się od młyna Krupka aż do granicy pól z Dzietrzkowicami określane jest na ponad 2500 lat. A przedmioty odkopane świadczą o wielkiej znajomości sztuki garncarskiej naczyń codziennego użytku, kultowych i zdobionych ornamentami w tamtych czasach na tych właśnie terenach. Legendy głoszą, że mieszkańcy Łubnic kilkakrotnie wymierali z powodu chorób epidemiologicznych nawiedzających okolicę w okresach XVIII wieku. Kto był właścicielem dzisiejszych Łubnic i w jaki sposób przeszły na własność klasztoru nie wiadomo. Bo trzeba tu zaznaczyć, że  Łubnice były osadą klasztorną. Również nie wiadomo skąd wzięły swoją nazwę. Wiadomo natomiast, że należała ona do miast polskich, w których i odbywały się targi i jarmarki. Bardzo szczegółowo i obszernie dzieje tego regionu opisał dr Ryszard Rosin w książce wydanej w 1961 roku „Ziemia wieluńska w XII-XVI wieku. Studium dziejów osadnictwa“.

Dwie miejscowości zwane Łubnicami
W pisanych źródłach historycznych wieś pojawiła się w 1234 roku. Kilka lat później w 1239 roku Mieszko II wydał pozwolenie dla komesa Łubnic, kasztelana krakowskiego Klemensa.  który w 1239 roku uzyskał, od księżnej opolskiej Wioli, zgodę na jej lokowanie jako miasta na prawie średzkim. Ów kasztelan odpowiedzialny był również za scedowanie wsi na uposażenie klasztoru cysterek. Pozostawał ich własnością aż do kasacji zakonu. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku, wieś znalazła się w obrębie państwa pruskiego, a po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku, weszła w skład Królestwa Polskiego. Klasztor cysterek był ściśle związany z klasztorem zakonnic w Ołoboku. Warto też zauważyć, że młyn łubnicki w 1397 roku był miejscem spotkań Władysława Jagiełły z książętami śląskimi. Jeśli chodzi o związek Łubnic z Dzietrzkowicami to należy wspomnieć, że w najdawniejszych czasach, bo już w średniowieczu Dzietrzkowice, nazywały się początkowo Łubnicami. W 1238 roku została założona nowa osada zwana Łubnicą. Od tego czasu w źródłach występują dwie miejscowości zwane Łubnicami. Według rejestru z 1246 roku są to miasto i wieś o tej samej nazwie. Początkowo  wystarczało  nazwanie jednej osady Łubnicami - miastem lub targiem, a drugiej Łubnicami - wsią.  Później zaczęto jedną wieś nazywać od imienia jej sołtysa Teodoryka po polsku Dzietrzyka, Łubnicami Teodorykowymi lub Dzietrzkowymi.

W barokowym tonie
Przypuszcza się, że parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łubnicach istniała od 1245 roku. Ale najstarszy kościół zbudowany został zapewne nieco wcześniej, data nie jest znana. Wiadomo natomiast, że w połowie XV wieku uległ zniszczeniu w wyniku pożaru i na jego miejscu w drugiej połowie tegoż stulecia wzniesiona została, staraniem ołobockich cysterek, nowa, murowana świątynia, która, z późniejszymi zmianami, zachowała się do dnia dzisiejszego. Jednak na początku XVI wieku jej stan techniczny nie był najlepszy i dlatego arcybiskup gnieźnieński Jan Łaski zniósł w 1511 roku miejscową parafię, a kościół przyłączył jako filialny do parafii Dzietrzkowice. W 1912 roku staraniem proboszcza tamtejszej parafii ks. Antoniego Snawadzkiego, łubnicką świątynię zaopatrzono w polichromię wykonaną przez zespół A. Szulczyńskiego i dobudowano kaplicę św. Urszuli. W 1935 roku erygowano miejscową parafię. A kiedy powstała diecezja kaliska została włączona do dekanatu bolesławieckiego. W pierwszej połowie XX wieku do kościoła dobudowano plebanię. Obecnie wspólnota liczy około 1400 osób.
Budynek kościoła jest murowany i wybudowany na planie prostokąta. Wnętrze świątyni stanowi jedna nawa nakryta kolebką, którą dość szczelnie pokryto piękną polichromią. Polichromia zdobi tak pięknie ściany, że wygląda jakby pokrywał ją perski dywan. Sklepienie również jest bogato zdobione. Nie ma miejsca, które by nie przyciągało swym pięknem. Uwagę przyciąga barokowe wyposażenie datowane na XVII wiek. I choć wyposażenie wnętrza posiada barokowy charakter, to w ołtarzu głównym umieszczony jest późnogotycki tryptyk z rzeźbą przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem z przełomu XV - XVI wieku. po bokach postacie świętych. Wykonany jest z drewna, które jest polichromowane, złocone i srebrzone.
Wyżej umieszczony jest obraz ukazujący objawienie się Maryi Archanioła Gabriela i jego zapowiedź narodzenia Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. czyli „Zwiastowanie”.

W centrum Święta Rodzina
U samej góry w ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający Świętą Rodzinę. Maryja i Józef towarzyszą Jezusowi, jednak nie trzymają Go za rękę jak na kaliskim obrazie Świętej Rodziny. Józef w jednej ręce trzyma laskę, a w drugiej lilię.  Natomiast Maryja złożone ręce ma oparte na piersiach. Nad ich głowami unosi się gołębica, symbol Ducha Świętego. Na samym dole głównego ołtarza znajdują się dwa otwory, drzwi z postaciami apostołów  św. Pawła  i św. Piotra. Przez te drzwi można obejść ołtarz wokoło. Natomiast ołtarz zdobi scena z Ostatniej Wieczerzy.
Prostokątna nawa jest zakończona węższym i niższym od niej prezbiterium, zamkniętym wielobocznie oraz czworoboczną, drewnianą wieżą, zbudowaną w konstrukcji słupowej w XVIII wieku. Wieńczy ją drewniana, barokowa wieżyczka z latarnią zakończoną iglicą z kulą i krzyżem. Dach nad nawą posiada formę dwuspadową i wznosi się na nim wieżyczka na sygnaturkę. Nad łukiem, nad prezbiterium po obu stronach widnieją dwa herby trumienne, rewers i awers z wizerunkiem kobiety. Jednak nie wiadomo czyj to portret. Powyżej znajduje się obraz przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem.
W barokowym stylu jest także ambona boczna, do której schody prowadzą z bocznej nawy, jedynej w świątyni. W tejże nawie znajduje się ołtarz w którym umieszczony jest obraz przedstawiający postać świętej chroniącej, okrywającej swym płaszczem inne kobiety.
Po jego lewej stronie ołtarza głównego w ołtarzu bocznym umieszczony jest obraz przedstawiający ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa z XVII wieku namalowany na desce. Nieco wyżej, ale mniejszych rozmiarów, umieszczony jest obraz ukazujący zmartwychwstanie Syna Bożego. Olejny namalowany na desce pochodzący  z XVII wieku. Po drugiej stronie ołtarza głównego w ołtarzu bocznym znajduje się Matka Boża Różańcowa z Dzieciątkiem. Jest to obraz namalowany na płótnie w XX wieku. Na wizerunku zarówno Matka Boża, jak i Jezus trzymają w ręku różaniec. Postacie są pokryte złoconymi sukienkami.
Gdy uniesiemy głowy ku górze, na suficie świątyni zobaczymy pięknie przedstawione wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, patronki łubnickiej świątyni. W korpus świątyni wmontowane są ostrołukowe okna z witrażami przedstawiającymi świętych i błogosławionych. Na każdym narożniku bryła posiada obciążające przypory. Od zachodu usytuowana jest empora muzyczna z malowaną balustradą i prospektem organowym. Od zachodu do kościoła dostawiona jest drewniana wieża z dzwonnicą. Całą konstrukcję wieńczy dach kryty gontem z barokową wieżyczką w postaci sygnaturki. Z latarnią i krzyżem metalowym na szczycie. Ponadto na kalenicy dachu, nad belką tęczową umieszczono podobną barokową sygnaturkę.
W okresie okupacji hitlerowskiej kościół był zamknięty i został ograbiony z paramentów liturgicznych. Działania duszpasterskie podjęto w  Łubnicach jeszcze przed oficjalnym zakończeniem wojny już pod koniec stycznia 1945 roku, a niezbędne wyposażenie uzupełnione zostało staraniem ks. Józefa Barczyka.

Tekst Arleta Wencwel

Zdjęcia M. Rubas


Galeria fotografii

Przeglądaj galerię wersji Flash

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Artykuły

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 25

Opiekun nr 25(512) od 3 grudnia 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in. rozmowa z kustoszem kaliskiego sanktuarium ks. prałatem Jackiem Plotą, który opowiedział o swojej osobistej relacji z Patriarchą z Nazaretu i o radościach posługi w sanktuarium.

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej