Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2016-12-02 12:43:26

Słowo Boże na każdy dzień
II niedziela Adwentu
Iz 11, 1-10; Ps 72 (71); Rz 15, 4-9; Mt 3, 1-12;
Poniedziałek, 5 grudnia
Iz 35, 1-10; Ps 85 (84); Łk 5, 17-26;
Wtorek, 6 grudnia
Iz 40, 1-11; Ps 96 (95); Mt 18, 12-14;
Środa, 7 grudnia
Iz 40, 25-31; Ps 103 (102); Mt 11, 28-30
Czwartek, 8 grudnia
Rdz 3, 9-15; Ps 98 (97); Ef 1, 3-6. 11-12; Łk 1, 26-38;
Piątek, 9 grudnia
Iz 48, 17-19; Ps 1; Mt 11, 16-19;
Sobota, 10 grudnia
Syr 48, 1-4. 9-11; Ps 80 (79); Mt 17, 10-13;

Z Księgi proroka Izajasza
Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się Odrośl z jego korzenia.
I spocznie na niej Duch Pana, duch mądrości i rozumu,
duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pana.
Upodoba sobie w bojaźni Pana. Nie będzie sądził z pozorów
ni wyrokował według pogłosek; raczej rozsądzi biednych sprawiedliwie
i pokornym w kraju wyda słuszny wyrok.
Rózgą swoich ust uderzy gwałtownika,
tchnieniem swoich warg uśmierci bezbożnego.
Sprawiedliwość będzie mu pasem na biodrach,
a wierność przepasaniem lędźwi. Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem,
pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem
i mały chłopiec będzie je poganiał.
Krowa i niedźwiedzica przestawać będą przyjaźnie,
młode ich razem będą legały. Lew też jak wół będzie jadał słomę.
Niemowlę igrać będzie na norze kobry,
dziecko włoży swą rękę do kryjówki żmii.
Zła czynić nie będą ani zgubnie działać
po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana
na kształt wód, które przepełniają morze. Owego dnia to się stanie:
Korzeń Jessego stać będzie. na znak dla narodów.
Do niego ludy przyjdą z modlitwą, i sławne będzie miejsce jego spoczynku.

Z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia: To, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję. A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie i zgodnie jednymi ustami wielbili Boga i Ojca Pana naszego Jezusa Chrystusa. Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga. Mówię bowiem: Chrystus stal się sługą obrzezanych dla okazania wierności Boga i potwierdzenia przez to obietnic danych ojcom oraz po to, żeby poganie za okazane sobie miłosierdzie uwielbili Boga, jak napisano: «Dlatego oddawać Ci będę cześć między poganami i śpiewać imieniu Twojemu».

Z Ewangelii według Świętego Mateusza
Jan Chrzciciel przygotuje drogę Panu

W owym czasie wystąpił Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego».
Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordanie, wyznając przy tym swe grzechy. A gdy widział, że przychodzi do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, a nie myślcie, że możecie sobie mówić: „Abrahama mamy za ojca”, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichrza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym».

Bez wiary nie ma Adwentu
Rozpoczęliśmy kolejny Adwent w naszym życiu. Trochę to nas usypia. Bo z jednej strony słyszymy: „Bliskie jest Królestwo Boże” (Mt 3, 2), a z drugiej strony któryś z kolei Adwent nie robi na nas większego wrażenia. Nie prowadzi nas to do zapału i gorliwości. Tydzień temu usłyszeliśmy z kolei słowa Jezusa: „Czuwajcie, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie… Bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie” (Mt 24, 42.44). Te słowa Mistrza z Nazaretu też nas już za bardzo nie kręcą. Tyle razy je słyszeliśmy! Przyzwyczailiśmy się do nich! Znamy je, a one nas nie ruszają! A przecież Jezus powiedział : „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Mt 24, 35). A przecież „Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze od każdego obosiecznego miecza. Przenika ono aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, rozsądza myśli i zamiary serca. Żadne stworzenie nie ukryje się przed nim, gdyż wszystko jest odkryte i jawne oczom Tego, któremu musimy zdać sprawę” (Hbr 4, 12-13). Co więc zrobić? Gdzie szukać zapału i gorliwości? Co zrobić, aby słowa Pana Jezusa nas poruszały? Sięgnijmy do Ewangelii z poniedziałku I tygodnia Adwentu. Nazajutrz po słowach Jezusa: „Czuwajcie… Bądźcie gotowi...” usłyszeliśmy Dobrą Nowinę (myślę, że częściej powinniśmy używać tego polskiego tłumaczenia słowa „Ewangelia”, abyśmy nie zapomnieli czym Ewangelia w rzeczywistości jest: to naprawdę jest DOBRA NOWINA) o spotkaniu Pana Jezusa z setnikiem, który prosił: „Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi” (Mt 8, 6). I dodał: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie” (Mt 8, 8; te słowa wypowiadamy we Mszy Świętej wpatrując się w Jezusa ukrytego pod postacią chleba). A co Jezus na to? „Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary” (Mt 8, 10). I to jest odpowiedź na pytanie: co zrobić? Chodzi o wiarę! Słowa: „czuwajcie”, „bądźcie gotowi”, „bliskie jest Królestwo Boże” są tak naprawdę pytaniem o moją wiarę. Bez wiary te słowa nic nie znaczą, taka sobie kolejna opowieść z przeszłości. Bez wiary te słowa nas nie poruszają i podchodzimy do nich jak do lektury szkolnej, którą musimy przeczytać; obowiązek i tyle. Dlatego Jezus tyle mówiło wierze. Dlatego powiedział: „Na tym polega dzieło Boże, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6, 29). „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy...” (Łk 17, 6). „Gdybyście mieli wiarę jak setnik z Kafarnaum...”. No właśnie… Gdybyście… W odniesieniu do Jezusa ciągle chodzi o wiarę. Bez niej nie można podobać się Bogu (zob. Hbr 11, 6). Patrzymy nieraz z zazdrością na świętych jak przeżywali swoją relację z Jezusem, jak ten Jezus ciągle ich kręcił, jak byli zakochani w Jezusie. To jest wiara! Wchodząc więc w kolejny Adwent i traktując całe swoje życie jak Adwent, wołajmy: „Panie, daj nam wiarę” oraz powiedzmy jeszcze raz: „Ty jesteś moim Panem i Zbawicielem”!

ks. Tomasz Kaczmarek

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Artykuły

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka

Opiekun nr 21(508) od 8 października 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in. rozmowa z postulatorką służebnicy Bożej z diecezji kaliskiej s. Włodzimiry.

Zamów prenumeratę

 

kwartlanik

Kwartalnik "Opiekuna" -
Okno Wiary 2(10) 2017

w którym pragniemy rozmawiać z naszymi Czytelnikami o wierze, Kościele, rodzinie i historii.
W najnowszym numerze o św. Józefie

ARCHIWUM KWARTALNIKA

banner
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej