Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2016-03-22 12:39:56

Męka Pańska w wiecznym mieście

koloseum

Kłaniamy Ci się Panie Jezu i błogosławimy Tobie, żeś przez Krzyż i Mękę swoją świat odkupić raczył - mówimy podczas Drogi krzyżowej. Najbardziej znana na całym świecie, poza Palestyną, jest ta w rzymskim Koloseum. Powstała w 1750 roku, kiedy na życzenie Benedykta XIV (1740-58) zapoczątkował ją św. Leonard z Porto Maurizio (1676-1751) - wielki czciciel Męki Pańskiej.

Męka i śmierć Jezusa odbiła się szerokim echem w ówczesnej Palestynie, a droga, którą przemierzył Chrystus, wiodąca od pałacu Piłata, gdzie wydano wyrok, aż na Golgotę, gdzie Jezus oddał swe życie za nas - odcisnęła niezatarte wrażenie na uczniach Chrystusa, jak i tych, którzy towarzyszyli mu w tej drodze, a także innych umierających. Można powiedzieć, że ten fakt mimo upływu tysięcy lat i dziś jest olbrzymim przeżyciem duchowym. Uczestnicząc w Drogach krzyżowych w czasie Wielkiego Postu podążamy za krzyżem Chrystusa zatrzymując się przy poszczególnych stacjach ukazujących sceny z tamtych wydarzeń. Historia Drogi krzyżowej, która dla nas jest czymś oczywistym, zapoczątkowana została tak naprawdę już w pierwszych wiekach, gdyż wielu chrześcijan grupowo lub indywidualnie przybywało do Ziemi Świętej, by w tych miejscach, gdzie On był męczony i zabity rozważać mękę Zbawiciela. Kiedy jednak różne zawirowania wojenne, prześladowania itp. uniemożliwiały wiernym odwiedzanie tego szczególnego miejsca, na całym świecie zaczęto stawiać krzyże przy drogach, nad rzekami i w posiadłościach, by lud wierzący gromadził się, żeby rozważać Mękę Pańską. W wieku XI-XIII ożyły na nowo pielgrzymki do Ziemi Świętej, a krzyżowcy budowali kaplice, w których przedstawiane były ważniejsze wydarzenia z męki Pana Jezusa. Tak powstała Droga krzyżowa, która w następnych wiekach (XIV-XVII) była jeszcze bardziej rozbudowywana i rozpowszechniana w różnych krajach.
 Przywilej zakładania Drogi krzyżowej początkowo miały zakony franciszkańskie we własnych kościołach. Dopiero papież Pius IX w 1871 roku wydał dekret zezwalający na wprowadzenie Drogi krzyżowej do każdego kościoła, kaplicy i oratorium. Powstała także w rzymskim Coloseum, które uważane jest za miejsce śmierci wielu chrześcijan. Jej pomysłodawcą był św. Leonard z Porto Maurizio, a zorganizowana została w 1750 roku przez papieża Benedykta XIV i od tamtej pory organizowano ją corocznie aż do  roku 1870, kiedy to zlikwidowano Państwo Kościelne. Tradycję tę wznowił w 1964 roku papież Paweł VI.

Wierny Męce Jezusa Chrysrusa
Św. Leonard z Porto Maurizio, któremu zawdzięczamy stacje Drogi krzyżowej w Coloseum był wielkim czcicielem Chrystusa. Rozpowszechnił nabożeństwa Drogi krzyżowej i nieustannej adoracji Jezusa utajonego w Najświętszym Sakramencie. On też pierwszy założył Bractwo Serca Jezusowego i rozniecił w wiernych zapał do czci Matki Boskiej. Zachęcał wiernych do codziennego udziału we Mszy Świętej i do częstej Komunii Świętej, co w owych czasach należało do rzadkości. Wprowadzał także praktykę częstego nawiedzania Pana Jezusa w kościele. On jako pierwszy uzyskał od Stolicy Apostolskiej pozwolenie, by bracia mniejsi mogli zakładać stacje Drogi krzyżowej poza swymi kościołami i miejscami podległymi ich jurysdykcji. Erygował stacje Męki Pańskiej w 576 kościołach i to właśnie na jego prośbę papież Benedykt XIV zorganizował Drogę krzyżową w rzymskim Coloseum.

Apostoł Włoch
Piotr Hieronim Casanuova urodził się w małym mieście portowym nad Morzem Liguryjskim, 20 grudnia 1676 roku. Gdy miał dwa lata zmarła mu mama. Ojciec, właściciel małego statku, po śmierci żony ożenił się ponownie, a macocha, Maria Riolfo, okazała się być dobrą matką. Atmosfera w domu była bardzo religijna, co zaowocowało powołaniami do życia duchownego.  Trzech synów wstąpiło do Braci Mniejszych, a córka - do klarysek w Sienie. A Leonard już jako chłopiec gromadził swych rówieśników przed kapliczką, przemawiał do nich, odmawiał z nimi Różaniec. Mając 13 lat wyjechał na studia medyczne do Rzymu, do Collegium Romanum.  Zapisał się równocześnie do oratorium filipinów. Nie ukończył studiów, zrezygnował z nich, by przywdziać habit zakonny braci mniejszych reformatów-obserwantów, przyjmując imię Leonard.  Miał wówczas 21 lat. Po złożeniu ślubów rozpoczął studia teologiczne. Sześć lat później, w 1702 roku, został kapłanem. Miał wyjechać na misje do Chin, jednakże zbyt intensywne życie wewnętrzne oraz wytężone studia wpędziły Leonarda w ciężką chorobę. Przyrzekł on wówczas Maryi Pannie, że gdy wyzdrowieje, poświęci się bez reszty misjom krajowym wśród ludu. Tak się stało i przez kolejne 43 lata przemierzał Włochy jako ludowy misjonarz, zyskując tytuł „apostoła Włoch”.

Nigdy nic, jeśli nie dla Boga
Przez ponad czterdzieści lat głosił rekolekcje, kazania wielkopostne i misje parafialne na terenie Włoch. Zdobywał coraz szersze rzesze słuchaczy. Liczono, że przychodziło nawet ponad sto tysięcy i chociaż wielu z nich stało o kilkaset kroków od kazalnicy, rozumieli każde słowo. Jego kazań słuchał także papież Benedykt XIV. Sam o swoich kazaniach mówił: „Moje kazania nie mogą być piękne, lecz są pięknymi prawdami”. Często odbywał te misje sam jeden. Przed każdą modlił się do Pana Jezusa utajonego w Przenajświętszym Sakramencie i wzywał lud, aby szedł za jego przykładem. Trwały one od 15 do 18 dni. Ale bywało, że przedłużał czas pobytu w jakimś miejscu nawet o tydzień, by móc zaspokoić potrzeby wiernych dotyczące spowiedzi. Jego życie było ustawicznym postem, gdyż jadł tak mało i tak licho. Spoczywał tylko kilka godzin na twardej podłodze i smagał wychudłe ciało ostrą dyscypliną.
Ojciec Leonard zwykł dawać trzy rady tym, którzy o nie zwracali się do niego: nigdy nic przeciw Bogu, nigdy nic, jeśli nie z Bogiem, nigdy nic, jeśli nie dla Boga. Jednak nie wszędzie jego słowa docierały do ludzi, nie wszędzie lud chciał zmartwychwstałego Chrystusa. Na przykład mieszkańcy Korsyki widzieli w nim raczej polityka niż misjonarza.
Zmarł w Rzymie, w klasztorze św. Bonawentury, w 1751 roku. Benedykt XIV zarządził, aby zmarłego pochowano osobno, w kaplicy. Cela zakonnika została zamieniona w kaplicę. Relikwie znajdują się pod ołtarzem w kościele franciszkanów na Palatynie w Rzymie. Zostawił po sobie 20 prac pisemnych, m. in. O spowiedzi generalnej, Rekolekcje, Kazania na Wielki Post, Kazania o Najświętszym Sakramencie i Zbiór pożytecznych myśli o śmierci. Beatyfikowany został w 1795 roku, a kanonizowany - w 1867 roku. Pius XI w 1923 roku ogłosił go patronem misji ludowych.
W Polsce swego czasu popularna była Droga krzyżowa według św. Leonarda, wydawana w XIX i XX w., wielokrotnie wznawiana.

Tekst Arleta Wencwel

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Artykuły

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 22

Opiekun nr 22(509) od 22 października 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in. o pracującej w Etiopii Magdalenie Fiec, która odkryła swoje misyjne powołanie podczas studiów na Politechnice Śląskiej.

Zamów prenumeratę

 

kwartlanik

Kwartalnik "Opiekuna" -
Okno Wiary 2(10) 2017

w którym pragniemy rozmawiać z naszymi Czytelnikami o wierze, Kościele, rodzinie i historii.
W najnowszym numerze o św. Józefie

ARCHIWUM KWARTALNIKA

banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej