Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2015-12-16 10:55:51

Dawne cztery wieże - Mokronos

fot. Rubas

Gdyby drewniany kościół z XVII wieku, który zbudowali parafianie dzięki licznym dobrodziejom, nie spłonął przez nieuwagę, byłby dzisiaj perełką architektury. Obecna świątynia przyciąga wzrok nietypową wieżą i ciekawą bryłą z cegły widocznymi z daleka.

Kościół w Mokronosie stoi częściowo na miejscu poprzedniego, drewnianego. Jednak ta część, która nie ma „podwójnych” fundamentów została zbudowana na piaskach, które podczas długotrwałej suszy sprawiają, że mury świątyni zaczynają pękać. Zatem w Mokronosie modlitwa o deszcz ma szczególny wymiar.

Drewniana perełka

Kościół parafialny w Mokronosie istniał już prawdopodobnie w XIII wieku. Wybudował go Adalbertus, dziedzic wsi Mokronos. Utworzenie parafii zaaprobował biskup poznański Wojciech Jastrzębiec w 1408 roku, a zatwierdził król Kazimierz Jagiellończyk na sejmie piotrkowskim. Świątynia ta miała spłonąć w pożarze wsi w I połowie XVII wieku. Wtedy ks. Kazimierz Maciej Marciszewski, ówczesny proboszcz parafii zdecydował o budowie nowego kościoła - dzięki parafianom i licznym dobrodziejom powstała bardzo okazała drewniana świątynia z czterema wieżami krytymi miedzią, z licznymi kaplicami, cała w rzeźbie. Konsekrował ją 29 lipca 1668 roku ks. biskup Maciej Kurski, sufragan poznański. Akta wizytacyjne z 1684 roku opisują świątynię jako „przybytek Boży niepośledniej struktury”. - Gdyby zachowała się do dzisiaj, byłaby to jedyna w swoim rodzaju perełka - mówi obecny proboszcz, ks. prałat Stanisław Koza - niestety spłonął doszczętnie przez czyjąś nieuwagę, prawdopodobnie od świecy, którą zapomniano zgasić - dodaje Pasterz wspólnoty. Było to 26 października 1864 roku. Po dziesięciu latach dopiero przystąpiono do budowy nowego, murowanego kościoła - przez 25 lat mieszkańcy miejscowości musieli korzystać z kościoła w Serafinowie. Budowa świątyni, której fundatorami byli Modlibowscy (dziedzice mokronoscy) zakończyła się w 1880 roku, a 10 czerwca 1894 roku ks. bp Edward Likowski, sufragan poznański konsekrował neogotycką świątynię - proboszczem wówczas był ks. kanonik Adam Adamczewski. Ks. Adam przewodził parafii przez 42 lata i jest pochowany przy kościele NMP Wniebowziętej, obok proboszcza ks. Adama Nowaka z lat 1983-1990. Jednak między posługą dwóch księży Adamów byli jeszcze trzej proboszczowie: ks. Jan Rejewski (1936-1946), ks. Teodor Bielski (1946-1961) i ks. Jan Kujawa (1961-1983). Obecny Pasterz parafii posługuje w Mokronosie już 25 lat i kontynuuje dzieło swoich poprzedników - w 1998 roku na wieży została wymieniona blacha, a w 2001 roku została położona nowa posadzka z płyt gresowych (wcześniej była betonowa), niedawno gruntowanie odnowiono także kilka witraży. Teraz Ksiądz Prałat planuje remont dachu, a w przyszłości także zabytkowego zegara na 39-metrowej wieży, choć to oczywiście nie wszystko, co zmieniło się w parafii przez ostatnie ćwierćwiecze, a przecież najważniejsza jest działalność duszpasterska, może mniej widoczna. Obecnie parafia liczy około 2600 wiernych i obejmuje zasięgiem dziesięć wiosek. 

Anna, Andrzej i Maryja

Świątynia została zbudowana na planie krzyża, co nie jest często spotykanym rozwiązaniem w niewielkich budowlach sakralnych w stylu neogotyckim, nietypowy jest też kasetonowy, drewniany sufit. Prezbiterium zostało podniesione o kilkadziesiąt centymetrów, znajduje się bowiem pod nim krypta, w której spoczywają Modlibowscy, fundatorzy tego domu Bożego. Kościołowi w Mokronosie patronuje Matka Boża Wniebowzięta i to właśnie jej święto, 15 sierpnia, jest w parafii szczególnie uroczystym odpustem (obraz Maryi znajduje się w głównym ołtarzu tutejszego kościoła otoczony figurami św. Piotra i św. Pawła). W prezbiterium znajdują się witraże z 1973 roku, jeden z nich przedstawia św. Józefa, a drugi Jezusa objawiającego Najświętsze Serce Małgorzacie Marii Alacoque. Drugim patronem świątyni jest św. Andrzej, którego wizerunek na charakterystycznym krzyżu znajduje się w lewym ołtarzu bocznym obok prezbiterium (otaczają go św. Wojciech z wiosłem i św. Stanisław z pastorałem, poniżej znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego i mały wizerunek św. s. Faustyny) - w odpuście ku jego czci wierni uczestniczą 30 listopada (lub w okolicach tego dnia). W prawym ołtarzu bocznym znajduje się wizerunek św. Anny, a po jej prawej stronie stoi figura Najświętszego Serca Jezusa, po lewej natomiast Najświętszego Serca Maryi, jest tu także obraz MB Nieustającej Pomocy. Kolejna okazja do oddania się pod opiekę Maryi to odpust ku czci Matki Bożej Szkaplerznej - jej wizerunek znajduje się w prawej kaplicy w otoczeniu figur przedstawiających św. Józefa oraz św. Jadwigę Śląską. W kościele od niepamiętnych czasów istnieje Bractwo Świętego Szkaplerza, do którego podczas odpustu przystępują nowi członkowie, często dzieci po I Komunii Świętej. W kaplicy po lewej stronie króluje św. Barbara w otoczeniu figur św. Jacka oraz być może bł. Wincentego Kadłubka (biskup z mitrą u stóp - Wincenty Kadłubek zrezygnował z biskupstwa). To jednak jeszcze nie wszyscy święci, którzy czuwają nad modlącymi się w tej świątyni - w miejscu, gdzie nawa główna łączy się z kaplicami po obu stronach znajdują się figury - po prawej św. Teresy od Dzieciątka Jezus, a po lewej św. Antoniego.

Wszystkie ołtarze boczne, ambona oraz organy, podobnie jak sam kościół, są neogotyckie i pochodzą z tego samego okresu, jest jednak w świątyni kilka elementów starszych od niej samej. Jest to krucyfiks nad prezbiterium, na belce tęczowej, który pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku; jeden z dzwonów ma ponad 250 lat (znalazł się w parafii w 1761 roku), zaledwie rok starszy jest kielich należący do najstarszych tutejszych zabytków.

Kościołem filialnym parafii jest drewniana świątynia pw. św. Rozalii, która co roku gromadzi na odpust (największy we wspólnocie) nie tylko miejscowych, ale także wielu gości z pobliskich dekanatów. 

Tekst Anika Djoniziak
Foto Monika Rubas


Galeria fotografii

Przeglądaj galerię wersji Flash

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Artykuły

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 25

Opiekun nr 25(512) od 3 grudnia 2017

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in. rozmowa z kustoszem kaliskiego sanktuarium ks. prałatem Jackiem Plotą, który opowiedział o swojej osobistej relacji z Patriarchą z Nazaretu i o radościach posługi w sanktuarium.

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej