Moc łaski

Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła Mt 16,13-19

 Piotr i Paweł, dwaj wielcy apostołowie wybrani i posłani bezpośrednio przez samego Jezusa. Niepodobni do siebie, ale połączeni przez Chrystusa na drodze Jego Ewangelii. Dlaczego właśnie oni? To pytanie wraca tym mocniej im bardziej zagłębiamy się w historię ich życia. Piotr, który dzisiaj wyznaje wiarę w Mesjasza, a później zapiera się Chrystusa. Paweł, który jako Szaweł prześladuje i morduje pierwszych chrześcijan. Ale jednak oni, mimo tych ciemnych plam w życiorysie sprostali zadaniu, które Bóg im wyznaczył. Dlatego dzisiaj oddajemy im cześć.
   Cokolwiek byśmy o nich nie powiedzieli, analizując ich życie i działalność to najważniejsza jest moc łaski, jakiej Bóg dał im doświadczyć. Piotr po wyznaniu: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”, słyszy Jezusa, który wyjaśnia mu, że to Ojciec objawił mu tę prawdę. Piotr wówczas pod Cezareą Filipową wyznał to ustami, ale uwierzył dopiero po zmartwychwstaniu i zesłaniu Ducha Świętego. Wówczas rozpoczyna się budowanie wspólnoty Kościoła, którego bramy piekielne nie mogą przemóc.
   Przemiana św. Pawła rozpoczęła się na drodze do Damaszku. Doświadczył Jezusa i mocy Jego łaski, o czym świadczył później całym swoim życiem. Chrystus bardzo mocno pokazał tym dwom Apostołom, że wszystko co osiągnęli zawdzięczają Jego łasce. Doświadczyli do czego byli zdolni bez tej łaski. To doświadczenie własnej słabości i kruchości pozostało w ich pamięci. Na pewno miało swoje znaczenie w głoszeniu przez nich Ewangelii. Pamiętając jacy byli kiedyś łatwiej mogli zrozumieć ludzi zniewolonych przez grzechy, słabości. Byli świadomi, że każdy możne doświadczyć łaski wiary i nawrócenia. A jednocześnie pamiętali, że są tylko narzędziami w ręku Boga, że to nie oni nawracają, ale to Bóg swoją łaską przemienia i kruszy twarde ludzkie serca.
  Apostołowie Piotr i Paweł stoją u początków Kościoła. Wspólnoty założonej przez Chrystusa, wspólnoty, która trwa i rozwija się pomimo wielu przeszkód i trudności. Dzisiaj z perspektywy dwóch tysięcy lat jeszcze mocniej przemawiają do nas słowa Chrystusa „bramy piekielne go nie przemogą”. Dlaczego nie mogą przemóc? Przecież zdarzało się, doświadczamy tego także dzisiaj, że przemogły nawet „wielkich” ludzi Kościoła. Ale nigdy Kościoła jako wspólnoty, Mistycznego Ciała Chrystusa. Bo Kościół to żyjący Chrystus, Kościół to Jego dzieło. Nie było i nie będzie Kościoła Piotra, czy Pawła, nie ma Kościoła Jana Pawła II. Był, jest i będzie Kościół Jezusa Chrystusa. Wspólnota, którą tworzą ludzie, którą kierują ludzie, ale wspólnota, która swoją moc i siłę czerpie z Chrystusa.

ks. Michał Pacyna
Opiekun nr 13(264) 2008