Początki uroczystości Wniebowzięcia NMP związane są z „Dniem Bożej Matki Maryi” wspominanym przez tzw. Lekcjonarz jerozolimski pochodzący z V w. Dzień ten obchodzono 15 sierpnia. Z czasem zaczęto w tym dniu świętować narodziny Maryi. Trzeba jednak zaznaczyć, że słowo „narodziny” rozumiano jako Jej „Natale”, czyli narodziny dla nieba. Cesarz Maurycy na przełomie V i VI wieku ustanowił święto Wniebowzięcia Maryi, jako obowiązujące w całym Cesarstwie Wschodnim. Według najstarszej tradycji Kościoła Niepokalana Matka Boża po zakończeniu życia ziemskiego została z duszą i ciałem wyniesiona do chwały niebieskiej.

W Kościele zachodnim obchodzono również wspomnienie wzięcia do nieba Maryi. W liturgii galikańskiej (obecna Francja) święto to przypadało 18 stycznia, a w liturgii rzymskiej już w VII wieku święto Narodzin świętej Maryi obchodzono 15 sierpnia. Za czasów papieża Sergiusza I (687-701) w tym dniu urządzano bardzo uroczystą procesję prowadzącą z kościoła św. Hadriana do bazyliki Matki Bożej Większej. Z czasem święto Wniebowzięcia wzbogaciło się o wigilię, czyli Mszę św. odprawianą wieczorem 14 sierpnia oraz oktawę.

1 listopada 1950 roku papież Pius XII ogłosił uroczyście dogmat o Wniebowzięciu Maryi. Powszechna i bardzo popularna wiara całego Kościoła została potwierdzona stwierdzeniem dogmatycznym. W bulli „Munificentissimus Deus” papież stwierdza: Maryja dopełniwszy biegu życia ziemskiego, została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebieskiej.

Liturgia uroczystości Wniebowzięcia NMP nie jest jednak celebracją określonego dogmatu wiary, ale celebracją i aktualizacją wydarzenia zbawczego. Wniebowzięcie Maryi jest obrazem dopełnienia dzieła zbawienia ludzkości. Tak jak Bóg udzielił Maryi łaski zmartwychwstania i życia wiecznego tak samo udzieli tego daru każdemu człowiekowi odkupionemu przez Chrystusa. W ten sposób z uroczystości, która uobecnia pełnię zbawienia Maryi płynie nadzieja i radość dla każdego chrześcijanina.

Cały Kościół pielgrzymujący na ziemi zwraca się z pokorną prośbą do Boga, aby dzięki wstawiennictwu Maryi osiągnął zbawienie, czyli wszedł do wiecznej chwały. Ofiara Mszy św. składana w tym dniu staje się modlitwą błagalną o przebaczenie grzechów i przemianę życia w nieustanne dziękczynienie Bogu. Ta Ofiara uwielbienia i chwały składana Ojcu jest prośbą o uwolnienie od wszelkich niebezpieczeństw grożących Kościołowi i przeszkadzających w dojściu do domu Ojca. Nieustanna troska o dobra duchowe i rozpalone ogniem miłości serca mają zapewnić udział w chwale Maryi.

Ludowa tradycja nazywa Maryję „Kwiatem pół”, „Lilią dolin”, a stara sekwencja liturgiczna woła do Maryi: Witaj różo bez kolców, Gwieździe zarannej podobna przy zmartwychwstaniu. Witaj, kwiatku polny, źródle woli, Anielskiego Króla Matko na tronie królewskim. O Maryjo, kwiatku polny, do miejsc świętych nas zaprowadź ze słowem niebieskim.

ks. Dariusz Kwiatkowski
Opiekun 32