W starożytności chrześcijańskiej czas od Niedzieli Wielkanocnej do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego nazywano Pięćdziesiątnicą (gr. Pentecoste). Okres 50 dni traktowany był jako jeden dzień świąteczny, posiadający takie samo znaczenie jak niedziela. Dopiero od IV wieku zaczęto wyodrębniać poszczególne wydarzenia, które miały miejsce po zmartwychwstaniu Jezusa. Tak zwane Konstytucje Apostolskie zalecają obchodzić czterdziesty dzień Wielkanocy jako Wniebowstąpienie Pana Jezusa. Od V wieku uroczystość ta na stałe została wpisana do liturgii Kościoła.

W tekstach liturgicznych uroczystości Wniebowstąpienia Chrystusa dominuje radość. W prefacjach Jezus jest nazywany Panem, Królem Chwały, Zwycięzcą grzechu i śmierci, Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi, Panem Zastępów. Jego wstąpienie do nieba widziane jest nie tylko jako Jego osobisty tryumf, ale staje się zwycięstwem całej odkupionej przez śmierć i zmartwychwstanie ludzkości. W Jezusie wszyscy ludzie uczestniczą w Jego bóstwie i uwielbieniu.

Podobna myśl wyrażona jest w modlitwie zwanej kolektą. Wniebowstąpienie Syna Bożego jest wywyższeniem ludzkiej natury i to właśnie staje się źródłem prawdziwej radości i uwielbienia Boga. Uwielbiając Boga umacniamy naszą nadzieję w życie wieczne. Jako ochrzczeni przynależymy do Chrystusa, tworzymy Jego Mistyczne Ciało, czyli Kościół i stąd żyjemy nadzieją połączenia się z Nim w chwale nieba.

Zgromadzeni na Eucharystii pokornie prosimy Boga o łaski uzdalniające nas do kierowania całego naszego życia ku niebu. Kościół pielgrzymujący na ziemi już może kosztować Bożych darów, ale nie jest to jeszcze pełnia łask przygotowanych dla uczniów Chrystusa. Dlatego umocnieni Ciałem Chrystusa pokornie prosimy Boga o łaski uzdalniające nas do kierowania całego naszego życia ku niebu. Umocnieni Ciałem Chrystusa w Komunii św., w modlitwie prosimy o nieustanne pobudzanie w nas pragnienia nieba, gdzie przebywa jako pierwszy z ludzi sam Chrystus.

W końcu uroczystość Wniebowstąpienia jest zapowiedzią powtórnego przyjścia Chrystusa. „Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba (Dz 1,11)” - zapewnia nas anioł, który ukazał się uczniom wpatrującym się w niebo. Chrystus powróci dla ostatecznego zwycięstwa dobra, powróci, aby wszystko oddać swojemu Ojcu, by zgromadzić wszystkich jako jedną wielką rodzinę dzieci Bożych. Bóg otwiera bramy nieba także dla każdego z nas, a zatem niech ta radosna uroczystość skieruje nasze serca ku naszej prawdziwej Ojczyźnie, ku naszemu ostatecznemu powołaniu.

ks. Dariusz Kwiatkowski
Opiekun 25