W Konstytucji o liturgii w numerze 103 czytamy: „Kościół Święty ze szczególną miłością oddaje cześć Najświętszej Matce Bożej Maryi, która nierozerwalnym węzłem związana jest ze zbawczym dziełem Swojego Syna. W Niej Kościół podziwia i wysławia owoc Odkupienia i jakby w przeczystym obrazie z radością ogląda to, czym cały pragnie i spodziewa się być”.

    Maryja jako Matka uczestniczyła w całym życiu Jezusa Chrystusa i dlatego doznaje w Kościele szczególnej czci. Od najdawniejszych czasów czczona jest jako Boża Rodzicielka, a pod Jej obronę uciekają się w przeciwnościach i potrzebach wierni wszystkich wieków. Cześć wobec Maryi jest zawsze żywa w Kościele, bowiem wierzący wiedzą, że ten, kto czci Maryję, głębiej poznaje Jezusa i wierniej idzie drogą przez Niego wskazaną. Sobór Watykański II bardzo zachęca wszystkich do popierania liturgicznego kultu Maryi.
  Życie Maryi związane było ze wszystkimi zbawczymi tajemnicami swojego Syna i dlatego jej kult przybiera różne formy i treści. Jedna z najbardziej rozpowszechnionych form kultu maryjnego związana jest z jej współcierpieniem i współuczestnictwie w męce Jezusa Chrystusa. Zjednoczenie Maryi z tajemnicą cierpienia Jezusa Chrystusa rozpoczęło się już w chwili zwiastowania, kiedy jej zgoda na całkowite przyjęcie i zrealizowanie woli Bożej oznaczało także zgodę na przyjęcie cierpienia. Choć w Ewangeliach nie znajdujemy wielu epizodów wskazujących na obecność Maryi, to jednak bardzo wyraźnie widzimy ją w chwili męki i śmierci Jezusa. Ewangeliczne świadectwa oraz żywa wiara ludu stały się podstawą do rozwoju kultu Matki Bożej Bolesnej.

Święto Matki Bożej Bolesnej
   Kult ten na przestrzeni wieków przyjmował różne formy. Obecny był w modlitwie, literaturze, kulturze i sztuce. Od najdawniejszych czasów chrześcijanie śpiewali przepiękny hymn „Stabat Mater dolorosa” - „Stała Matka boleściwa” oraz rozważali tajemnicę „siedmiu boleści Maryi”. Oprócz tego malarze i rzeźbiarze bardzo często z wielkim namaszczeniem przedstawiali Maryję trzymającą na swych kolanach ukrzyżowanego Chrystusa. Szczególnego znaczenia kult ten nabrał w chwili ustanowienia specjalnego święta poświęconego Matce Bożej Bolesnej.
   Nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej rodzi się w średniowieczu i rozszerza się głównie w Niemczech. Prowincjonalny synod w Kolonii w 1423 roku ustanawia święto o tej treści wyznaczając je na trzeci piątek po Wielkanocy. Kult Matki Bożej Bolesnej doskonale odpowiadał pobożności tego okresu. W średniowieczu wyrażał się w licznych formach liturgicznych i ludowych. W 1721 roku papież Benedykt XIII święto to nazwał świętem Siedmiu Boleści Matki Bożej i rozciągnął je na cały Kościół, wyznaczając na jego obchód piątek przed Niedzielą Palmową. Równolegle z tym świętem rozwijało się podobne w zakonie Serwitów, które od 1667 roku obchodzone było w trzecią niedzielę września. Wrześniowe święto ku czci Matki Bożej Bolesnej wprowadził w całym Kościele papież Pius VII w 1814 roku jako dziękczynienie za szczęśliwy powrót z uwięzienia napoleońskiego. Natomiast papież Pius IX w 1913 roku wyznaczył 15 września jako dzień obchodzenia tego święta. W ten sposób powiązał je w jakiś sposób z obchodzonym dzień wcześniej świętem Podwyższenia Krzyża. Do czasu reformy Kalendarza Rzymskiego obydwa święta współistniały ze sobą, obecnie zaś obchodzone jest tylko święto Matki Bożej Bolesnej 15 września.
Teksty liturgiczne i biblijne tego święta ukazują Maryję, Matkę Bolesną, stojącą pod krzyżem Jezusa Chrystusa. Maryja trwała w zjednoczeniu ze swoim Synem aż do krzyża, pod którym stanęła zgodnie z Bożym zamiarem. Tu spełniło się proroctwo starca Symeona: A Twoją duszę miecz przeniknie (Łk 2,35). Maryja głęboko współcierpiała z Jezusem i złączyła się macierzyńskim sercem z Jego ofiarą. Poprzez ofiarowanie Jezusa w świątyni i obecność pod krzyżem Maryja przez wiarę, nadzieję i miłość w szczególny sposób współpracowała z dziełem Zbawiciela.
   W mszalnej modlitwie ze święta prosimy Boga, aby cały Kościół, czyli wszyscy mający udział przez chrzest w ofierze krzyżowej Jezusa, tak jak Maryja uczestniczyli w męce Chrystusa i w ten sposób zasłużyli na udział w Jego zmartwychwstaniu. Dla chrześcijanina, odkupionego przez krzyż Chrystusa jest to wezwanie, aby każdego dnia umierać dla grzechu i rodzić się do nowego życia. To wezwanie do wiary, nadziei i miłości. Dlatego stojąc pod krzyżem wraz z Maryją, Bolesną Matką, możemy się radować, bo w taki sposób stajemy się uczestnikami zbawczych cierpień Chrystusa. Trzeba jednak nieustannie dopełniać cierpień Chrystusa dla dobra Jego i Ciała, czyli Kościoła, dlatego w modlitwie po Komunii prosimy pokornie, aby przyjęty sakrament Eucharystii uzdolnił nas do wypełnienia takiej misji.