W bieżącym numerze:

• Powrócił do domu Ojca
  Cierpienie i śmierć Ojca Świętego
  - ks. Krystian Szenowski     
                                              więcej...

• Jak przeżywałem śmierć Jana Pawła II
  - oprac. Arleta Wencwel     
                                              więcej...

• Ze Świętym Józefem w oczekiwaniu na Paschę (II)
  Wzór ojca i męża                                                  - ks. Andrzej Latoń                 więcej...

• Cuda Jana Pawła II
  Pośrednik u Boga
                                                                  więcej...

• Rocznica śmierci Jana Pawła II w diecezji
                                                                  więcej...

• Złożyli raport swemu Patronowi
  Peregrynacja relikwii bł. ks. phm Stefana Peregrynacja relikwii bł. ks. phm Stefana
  - Renata Jurowicz, Arleta Wencwel, Anna Płotek                                                                                               więcej...

• Bóg daje miłość
  4 Niedziela Wielkiego Postu J 3,14-21
  - ks. Michał Pacyna                                     więcej...

• Kronika Diecezji                                      więcej...

2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21.37
odszedł do domu Ojca nasz ukochany
Ojciec Święty Jan Paweł II

I rocznica śmierci Jana Pawła II

Symbolika czy zaangażowanie?

________________  ks. Mariusz Pohl   ______________

     Już prawie rok minął od odejścia Ojca św. Zapewne w najbliższym czasie wiele się wydarzy z tej okazji: będziemy uczestniczyli w różnych nabożeństwach, oglądali okolicznościowe programy telewizyjne, słuchali archiwalnych nagrań. Niewątpliwie będą głębokie wzruszenia, podniosły nastrój, odżyją wspomnienia osobistych przeżyć związanych z Ojcem św. - w najróżniejszej formie wyzwoli się wiele pozytywnych uczuć i energii. Byłoby bardzo pożyteczne, gdyby tę energię jakoś ukierunkować i wykorzystać do podjęcia konkretnych kroków. Mamy bowiem tendencję do inwestowania wysiłku głównie w działania symboliczne: uroczyste spotkania, akademie, transmisje... Są one bardzo ważne, ale pod warunkiem, że nie pełnią roli zastępczej, lecz są mobilizacją do rzeczywistych zaangażowań i konkretnej aktywności.
 

    Takie są bowiem pierwotne wzorce biblijne dotyczące wspominania: chrześcijanie gromadzący się na świętowaniu Pamiątki Pana czyli Eucharystii, nie traktowali tego jedynie jako rozpamiętywanie przeszłości, lecz jako przeżywanie żywej obecności Chrystusa we wspólnocie wierzących; obecności, która zobowiązuje, mobilizuje, zachęca. Spotkania te, na mocy obietnic Chrystusa, były przesycone obecnością Ducha Świętego i stąd płynęła ich owocność. Gdy później chrześcijanie gromadzili się na grobach męczenników, to również nie po to, by opłakiwać ich męczeństwo, lecz by napełniać się mocą ich świadectwa, czerpać siłę, odwagę i przykład dla własnego życia.

    Czego zatem moglibyśmy nauczyć się i zaczerpnąć od Ojca św., by godnie i owocnie uczcić rocznicę Jego przejścia do Boga? Każdy sam powinien się nad tym zastanowić i podjąć własną decyzję. Ale kilka sugestii może się przydać. Na przykład to, że Jan Paweł II zawsze miał czas na modlitwę. Ten czas nie brał się sam z siebie, lecz był świadomie wypracowany przez odpowiednie planowanie zajęć i wybór właściwej hierarchii wartości: to modlitwa musiała być na pierwszym miejscu, inne sprawy mogły poczekać. W efekcie Ojciec św. potrafił bardzo wydajnie gospodarować pozostałym czasem i wszystko, co czynił, każde spotkanie, rozmowa i przemówienie przynosiło obfite owoce.
     Ojciec św. był człowiekiem zadziwiająco kompetentnym i przygotowanym, potrafił wyprzedzić czas i przewidzieć rozwój wydarzeń, tak, że gdy następowały, On już tam był ze swoją refleksją, diagnozą i programem. Wiele z tych wydarzeń sam prowokował, proroczo wskazując kierunek, w którym powinni podążać ludzie i narody. Daleko nam do takiej przenikliwości i mądrości, ale spróbujmy chociaż jak najlepiej robić to, co leży w zasięgu naszych możliwości, co jest naszym obowiązkiem i szansą. Gdy nie będziemy marnowali okazji i wezwań, które niesie życie, to w swoim czasie Bóg sprawi, że nasz trud przyniesie owoce.
    Musimy wiedzieć, że oczy świata chrześcijańskiego i antychrześcijańskiego są zwrócone na Polskę. Skoro tak chętnie przyznajemy się do Papieża-Rodaka, to nie możemy przynieść Mu wstydu. W latach przełomu 1980, 1989, 2005 potrafiliśmy się wspaniale zmobilizować i zaraz przyniosło to efekty, ale może zabrakło kontynuacji i konsekwencji w latach pozornego spokoju? Może refleksję, studia i lekturę papieskich dokumentów należałoby przekładać na konkretne decyzje i programy działania? A może programy były, ale pozostały tylko na papierze, w sferze pobożnych życzeń i tak przez nas ulubionych działań zastępczych?
     Aby jednak sięgając wstecz, do historycznych wydarzeń i pouczeń, nie zaniedbywać i nie uciekać od aktualnych wezwań i przesłań papieskich, może byłoby pożyteczne i potrzebne, aby skoncentrować się na treści dwóch niezwykle istotnych dokumentów Benedykta XVI: przemówień „Ad limina” do biskupów polskich oraz encykliki „Deus caritas est”. Wierność Janowi Pawłowi II wymaga potwierdzenia i kontynuacji poprzez postawę miłości i posłuszeństwa Kościołowi, a konkretnie każdorazowemu następcy św. Piotra - biskupowi Rzymu - i ustanowionym przez niego biskupom w naszych diecezjach. Wtedy Jan Paweł II będzie mógł być z nas dumny i cieszyć się, że Jego posługa nie poszła na marne.