NR 3 (175) Kalisz 30 I - 12 II 2005 r.

W bieżącym numerze: Zakryta głębia Przesłanie ikony Stolicy Mądrości - o. Aleksander Jacyniak, SJ    więcej... Jubileusz 50-lecia I Komunii św. Więź z Jezusem Eucharystycznym - Joanna Walczak                   więcej... Pytanie o odwagę XX Światowe Dni Młodzieży w Kolonii, cz. XIV - Ks. Rafał Lubryka                 więcej...

W intencji rodzin i w obronie życia poczętego Homilia księdza biskupa Teofila Wilskiego wygłoszona w czasie pierwszoczwartkowego spotkania modlitewnego u św. Józefa Kaliskiego w intencji rodzin i w obronie życia poczętego (fragment) -                                                        więcej... Obecnością mówić o Bogu U Kamedułek w Złoczewie - ks. Krystian Szenowski                      więcej... WOKÓŁ NAS                                      więcej... Kronika Diecezji                              więcej...

Człowiek umiera dwa razy

Środa Popielcowa

Dla wielu osób jest to wymowny i wielce znaczący znak. Dla innych atrakcja, którą można przeżyć, będąc w tym czasie w kościele. Są i tacy, którzy dopatrują się w tym pewnej przestarzałości i dziwactwa. Chodzi o posypanie głowy popiołem w Środę Popielcową, na progu Wielkiego Postu.

W Środę Popielcową, kiedy posypuje się głowy popiołem, kościoły w Polsce wypełniają się ludźmi, którzy pragną doświadczyć tego niezwykłego wydarzenia. W atmosferze surowej symboliki popiołu rozbrzmiewają słowa: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Innymi słowy, pamiętaj, że umrzesz!

Po okresie karnawału, w którym wielu z nas mogło cieszyć się chwilowym pięknem zabaw i euforią szampańskich nocy, nadchodzi czas bezpardonowego spojrzenia prawdzie w oczy. Posypanie popiołem ma nam uświadomić, że wszystko co istnieje na tym świecie, również nasze życie, jest kruche i znikome. Popiół jest bowiem wyraźnym symbolem tego wszystkiego, co jest ulotne i przemijające. Przemija postać tego świata, a wraz nią nasza młodość, sława, energia i uroda. Jest więc kres tego wszystkiego. Tym kresem jest nasze odejście z tego świata, nieuchronna wizja śmierci. W tym przypadku nie ma żadnych złudzeń. Na nic się zdają ludzkie koneksje, układy, zebrana fortuna czy wiele jeszcze innych rzeczy. Wszystkich, bez wyjątku, spotka ten sam koniec ziemskiej egzystencji.

Posypywanie głowy popiołem nie ma charakteru czarnej i przerażającej magii, która ma wywołać odczucie grozy i przerażenia. Liturgia Słowa w Środę Popielcową uświadamia człowiekowi, że śmierć nie jest kresem wszystkiego, że istnieje inna rzeczywistość, którą teraz nie sposób do końca pojąć i zrozumieć. Ewangelia, a więc Dobra Nowina, którą zostawił nam Chrystus nazywa tę inną rzeczywistość niebem. Niebo jest zatem nagrodą za nasze życie, jest wiecznym trwaniem z Bogiem w nieprzemijającej szczęśliwości. Jednak, aby doświadczyć w przyszłości uszczęśliwiającego widzenia Boga, potrzeba wpierw naszego nawrócenia, potrzeba zmiany.

Środa Popielcowa rozpoczyna więc w Kościele czas wezwania do zmiany kierunku działania. Od zła ku dobremu. Człowiek powinien przyjąć to wezwanie jako akt miłości ze strony Boga, który zwraca się do każdego z przebaczeniem i pragnieniem uzdrowienia go. Słowa: „Pamiętaj, że w proch się obrócisz” oraz „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” zawierają w sobie cały charakter Środy Popielcowej, która daje szansę każdemu do pojednania się z Bogiem, a tym samym, do pojednania się z bliźnimi.

Życie szybko przemija, ulatują jak proch chwile spędzone w trakcie ziemskiego życia. Warto więc postawić sobie pytania: Co zostanie po naszym życiu? Jaki ślad pozostawimy po sobie? Jak będzie wyglądała nasza przyszłość, kiedy przekroczymy granicę śmierci? Czy ktoś będzie nas kiedyś wspominał? Czy w sercu kogoś zapadną nasze dobre uczynki? Bo tak naprawdę człowiek umiera dwa razy. Pierwszy raz, gdy uchodzi z niego życie. Drugi raz, gdy zanika po nim pamięć.

Uczestnicząc we Mszy Świętej w Środę Popielcową, zechciejmy pomyśleć o przemijaniu naszego życia. Przyjmijmy kolejny raz wezwanie Boga do czynienia dobra. Wróćmy tam, gdzie jest nadzieja, że nie pozostaniemy zapomniani.

Ks. Jacek Bąk